skip to Main Content
Aflevering #9 Schuldig (S02) van Echte Oogappels Luister nu

Mama is boos

  • Blog

Slaapgebrek, jengelende kindermondjes, rondslingerende puberrotzooi, een papa die ook zijn best doet en geen tijd meer voor jou. In een huis vol ergernissen.

De tijd van onbezorgdheid, nutteloosheid, lanterfanten, een leven zonder stress, zonder afleiding op een terrasje of eindeloos in de ogen van je partner staren is voorgoed voorbij.

Alleen al de gedachte zal tot razernij leiden, maar dit is de nieuwe werkelijkheid. Met nu en dan een puntje van verlichting.

Zodra de gezinsvorm er is, verandert alles voorgoed. De relatie met je partner krijgt een aardverschuiving, flexibiliteit wordt verruild voor regelmaat, de tijd is gehalveerd ofwel de 24 uur in een dag lijken er ineens 12. 

En er is altijd wel wat.

Je eigen “self centered” leventje is een nederig bestaan geworden in dienst van het kroost.

Maar hoe overleef je dat zonder dagelijks te ontploffen, uit te groeien tot een uitgemolken versie van jezelf met een stressniveau dat zo hoog is dat het bijna lekker aanvoelt als je van SM houdt.

Opvoeden is topsport. 

Er heeft nog nooit iemand gezegd dat het makkelijk zou zijn.

Je kan het wel een stuk makkelijker maken voor jezelf.

Er is dus hoop.

Ten eerste is het belangrijk dat je beseft dat je het ouderschap niet alleen hoeft te doen. 

De andere ouder is net zo goed verantwoordelijk. 

Wanneer dat niet zo voelt, dan wordt het tijd om daar actief verandering in aan te brengen.

Want hoe beter jullie als team op elkaar zijn ingespeeld, hoe beter het gaat met de kinderen. 

Kinderen spelen een stuk soepeler mee in het gezinsteam, wanneer hun ouders het samen fijn hebben, elkaar respecteren, liefhebben, met elkaar lachen en elkaar ruimte geven in het ouderschap.

En back-uppen wanneer de kinderen met hun peuter of puber manipulaties een wig tussen jullie proberen te drijven. Een klassieker die in ieder leeftijdscategorie wel weer een keer opduikt.

Ten tweede is het tijd om te aanvaarden.

Aanvaarden dat je je neigingen tot spontaniteit moet onderdrukken, dat je minder vaak kunt afspreken met vriendinnen en andere dierbaren, dat je relatie een andere dimensie krijgt en dat de tijd van “me, myself and I” tot het minimum is beperkt. Als je het zo opgesomd leest wat je allemaal niet of minder kan dan lijkt dat een ramp. Maar je zult zien dat je er genoeg voor terugkrijgt. Wacht maar af. 

Zodra je dit alles aanvaard zul je namelijk merken dat het minder frustrerend is dan je tot nu toe dacht. Als je blijft duwen tegen iets wat je wil maar niet meer kan dan leidt dat tot frustratie. En dat brengt niet alleen jou in disbalans maar het hele gezin.

Zodra jij gaat wankelen, wankelt het gezinssysteem mee.

Dus geef je over. Bite the bullit. De beloning zal er zijn.

Als derde is het belangrijk om je verwachtingen bij te punten. 

Verwachtingen van jezelf, je kinderen én van je coalitieouder.

Je hoeft niet de beste ouder van de wereld te zijn. Probeer vooral je bewust te zijn van je valkuilen maar ook van je kwaliteiten. Sta regelmatig stil bij wat goed gaat en wat beter kan en bespreek dat vervolgens samen.

Je kinderen zijn geen zoete engeltjes en zullen dat nooit worden. Hoe daar zo goed mogelijk mee te dealen in iedere levensfase, daar ga ik in mijn volgende blogs meer over vertellen.

Wat wél belangrijk is, is dat je naar ze luistert. Echt luistert en dat je eigenlijk iedere vorm van discussie vermijdt. “Pick your battles wisely”.

Ditzelfde geldt voor wat betreft in relatie tot je partner, andere ouder.

Ik roep daarom steevast tegen mijn cliënten: Vier de verschillen!

Spreek met elkaar 3 basisregels af die voor jullie beide belangrijk zijn in het gezamenlijk ouderschap. Meer kun je toch niet onthouden.  

En dus zul je de rest moeten loslaten.

Loslaten is niet gemakkelijk en al helemaal niet voor moeders. Toch brengt het je veel goeds als het je lukt.

Een boze mama is niet nodig.