skip to Main Content
Aflevering #9 Schuldig (S02) van Echte Oogappels Luister nu

Ik ben verlaten door jou en dus moet jij mijn verdriet begrijpen

Een partner die verlaten wordt, wil hoe dan ook begrip voor haar of zijn verdriet van degene die hen verlaat. En vaak is dat een vraag die in eerste instantie onbeantwoord blijft. Met als gevolg dat er veel frustratie is bij de verlaten partner.

De reden dat het begrip niet wordt getoond is geen onwil of onverschilligheid. Maar heeft in veel gevallen te maken met dat de partner die de relatie beëindigt zelf met teveel emoties zit en daardoor niet in staat is om het verdriet van de ander toe te laten.

Sterker diegene schermt zich er totaal voor af. Waardoor de afwijzing des te groter wordt en de ‘honger’ naar begrip van de verlaten partner des te groter wordt. Dit kan leiden tot een grote strijd tussen een vaak emotionele verlaten partner versus een ‘ijskast’. Zo wordt de partner die de relatie heeft beëindigd regelmatig bestempeld want hij of zij laat geen emoties zien.

In dit proces is het belangrijk om beide partners bereid te laten zijn in hun kwetsbaarheid. Dat is niet zomaar gedaan en vergt veel van beide partijen. Maar uiteindelijk leidt dit tot overgave. Die nodig is voor het rouwproces. Een proces waar beide partners doorheen zouden moeten gaan om verder te kunnen.

Een partner die besluit een relatie te beëindigen ervaart in de meeste gevallen hetzelfde verdriet als degene die verlaten wordt. Om te kunnen volharden in dat besluit (een besluit dat veel moed heeft gevraagd) worden die onderliggende emoties vaak afgeschermd. Waardoor het lijkt alsof diegene er geen verdriet of gevoel bij heeft. Dit maakt het extra verwarrend voor degene die verlaten wordt. Met als conclusie; “Het doet je niet niks. Ik was dus niks waard voor jou.”

Niks daarvan is in meeste gevallen het geval. Degenen die de moed heeft verzameld om de relatie te beëindigen ervaart dezelfde crisis als de partner die verlaten wordt. Met daarop nog een flinke dosis schuldgevoel.

Ik verlaat jou en dus moet ik boeten.

Dat gevoel van moeten boeten zorgt er des te meer voor dat alle eigen emoties, van het moeten loslaten van een dierbare partner, on hold worden gezet.

De zichtbaarheid van emoties wordt duidelijk binnen het verhaal dat beide partners vertellen. Niet primair in wat zij laten zien. Maar des te meer in wat je bij hen aanraakt. Zodra je aandacht geeft aan de stille wateren, stromen de emoties dezelfde kant op. Ook al hebben beide partners een ander verhaal.